حجت‌الاسلام والمسلمین محمدرضا عابدینی در جمع شاعران جوان در آستان مقدس مسجد جمکران، با اشاره به نقش حیاتی شعر در تاریخ، اظهار کرد: ما به‌عنوان شاعران، وظیفه خط‌دهی داریم. همان‌طور که در صدر اسلام شاعران حماسه‌سرایی می‌کردند و هر لشکری که سروده‌های قوی‌تری داشت، میدان را تغییر می‌داد، امروز نیز سروده‌های شکل‌گرفته در جریان مقاومت و جنگ‌ها، قدرت تعیین‌کنندگی دارند.

وی تأکید کرد: شاعران در حقیقت روایتگران اصلی صحنه‌ها هستند؛ اگر بتوانند روایت الهی از وقایع را به درستی ترسیم کنند، می‌توانند در جنگ‌های شناختی آخرالزمان تأثیرگذار باشند، زیرا اساس این نبردها مبتنی بر روایت‌گری است.

استاد حوزه علمیه قم با بیان اینکه تسلط بر واقعه برای روایتگری دقیق ضروری است، گفت: شعر، «خلق» شاعر است؛ روحی که شاعر در کلام خود می‌دمد. حیات یک اثر ادبی به اندازه‌ای است که شاعر تمام وجود خود را برای آن بسیج کرده باشد. اگر شعر را با این دید بنگریم، شاعر تنها کلمات را کنار هم نمی‌چیند، بلکه خلقتی را شکل می‌دهد که در حیات دیگران اثرگذار باشد. این خلق، توسعه حیات شاعر است و جنبه پاک‌شدنی ندارد.

عابدینی تصریح کرد: روایت الهی از صحنه، فراتر از روایت ساده است؛ شاعر باید با نگاهی الهی به مسائل بنگرد. اگر می‌خواهیم شعرهایمان در دوران پرحادثه آخرالزمان روح داشته باشند، باید اخلاص در شعر گفتن را سرلوحه کار قرار دهیم. هرچه اثر بیشتر به خداوند گره بخورد، دوام و بقای بیشتری خواهد داشت.

وی با اشاره به اهمیت انسجام مؤمنین در عصر آخرالزمان بر اساس آموزه‌های قرآنی، افزود: اگر مؤمنی تنها بماند، شیطان او را جدا کرده و شکار می‌کند. حضور جمعی، مانند همین جمع شاعران، اهمیت بالایی دارد.

وی تعبیر «رَبیون» را تعبیری والا خواند و توضیح داد: این یعنی دست کسی در دست ولی الهی است که صحنه را می‌شناسد، و از سوی دیگر دست مردم را گرفته است. حلقه میانی این ارتباط، گاهی شاعر و هنرمند است. مصلحین اگر تنها بمانند، حرکتشان ناتمام می‌ماند. کسی می‌تواند تأثیر بگذارد که «من» او به «ما» تبدیل شده باشد.

این استاد اخلاق تأکید کرد: شاعر باید خیال و نگاه خود را آغازگر حرکت قرار دهد. صحنه‌های آخرالزمان بسیار سنگین هستند و تنها روایت‌های الهی می‌توانند برای شاعر و مخاطب راهگشا باشند. اگر شاعر در این زمینه عقب بماند، صحنه را از دست داده و خلق او مرده متولد خواهد شد؛ روح داشتن و حیات داشتن شعر، مرهون خلق شاعر است.

در شامگاه ۶ آذر، عابدینی در پایان تأکید کرد: برای رشد، باید به حرکات جمعی توجه کرد. حوادث پرشتاب آخرالزمان خود سوژه‌های جدیدی برای شاعر فراهم می‌آورد و اخلاص در شعر، حیات اثر را تضمین می‌کند.